KEELAMANDELEN VERWIJDEREN, MIJN ERVARING

In deze blogpost vertel ik mijn ervaring over het verwijderen van keelamandelen. Voordat ik deze operatie onderging heb ik geprobeerd zoveel mogelijk informatie te vinden. Wat ik vooral kon vinden is het dat het bij volwassenen veel pijn doet, maar verder niet veel details. Daarom heb ik besloten mijn ervaring te delen, als je niet van ziekenhuis verhalen houdt is deze blog misschien niet voor jou. 

“Twee weken geleden ging ik mijn keelamandelen laten verwijderen”

Twee weken geleden was het dan zover. Ik ging mijn keelamandelen laten verwijderen. Voor mij de eerste keer in het ziekenhuis en onder narcose. Ik was tot mijn eigen verbazing niet echt zenuwachtig. Ik keek vooral mijn ogen uit tijdens het verblijf in het ziekenhuis. Wat gebeurt er allemaal, waarom doen ze dit etc. Ik moest mij om 11.15 nuchter melden bij de balie in het ziekenhuis in Ede. Daar werd ik heel fijn ontvangen en werd ik naar de wachtkamer gebracht. Hier moest ik 15 minuutjes wachten en toen werd ik naar mijn kamer gebracht. 

“Ik had enorme honger en het wachten duurde lang”

Hier moest ik wachten tot ongeveer 13.15 uur. Dit vond ik zelf minder fijn, want ik had enorme honger en het wachten duurde lang. Ik wilde het gewoon achter de rug hebben. Om 13.15 ging ik dan eindelijk richting de operatiekamer. Hier kreeg ik mijn infuus. Dit ging helaas niet meteen goed, want ik had erg koude handen en daardoor konden zij mijn bloedvaten niet goed vinden. Uiteindelijk hebben ze mijn infuus aan de binnenkant van mijn elle boog gezet. Dit ging gelukkig meteen goed en deed ook helemaal geen pijn.  

“Bij de tweede ademhaling voelde ik druk op mijn borst. Ik wist dat dit de verdoving was”

Niet heel veel later ging ik al naar de echte operatiekamer. Hier werd alles voorbereid en iedereen stelde zich netjes voor. Ik weet nog tot een mevrouw zei: “de verdoving gaat zo werken en dan ga je lekker slapen”. Bij de tweede ademhaling voelde ik druk op mijn borst en dat vond ik wel een beetje eng. Het leek alsof ik geen lucht kreeg. Ik wist dat dit de verdoving was dus ik zei tegen mezelf: Ga maar lekker slapen en toen was ik weg. Verder heb ik niks mee gekregen van de operatie. 

Iets later dan uur werd ik alweer wakker op de uitslaapkamer. Het duurde bij mij ongeveer 45 minuten om wakker te worden. Alles draaide en voelde mij vooral heel moe, dus mijn ogen vielen steeds dicht. Na 45 min mocht ik terug naar mijn kamer en werd mijn vriend gebeld dat hij mocht langs komen. Dit vond ik heel fijn, maar was op dat moment nog heel suf en voelde ook nog geen pijn. Hij kwam met twee knuffels, super lief!

“Ik heb heel vaak bloed moeten braken”

Nadat 2 uur wakker was werd ik al heel snel misselijk. Ik heb heel vaak bloed moeten braken. Dit was iets waar ik zo tegen opkeek, want ik wist dat dit kon gebeuren. Tijdens de operatie kan namelijk bloed in je maag lopen en dit moet er natuurlijk weer uit. Het spugen was ontzettend vervelend, maar niet echt vies. Het was vooral water met bloed wat ik braakte dus het was niet zuur (sorry voor alle details). Het smaakte ook niet naar bloed. Ik vertel dit omdat ik dacht dat dit zo vies zou zijn en zag er zo tegen op, maar achteraf viel het reuze mee. 

Rond 11 uur ’s avonds moest ik nog twee keer overgeven, maar er kwam niet echt iets uit omdat ik zo leeg was vanbinnen. Dat was gelukkig de laatste keer dat ik moest braken. Ik had ook een pompje waar ik op mocht drukken voor morfine. Dit heb ik in begin gedaan, omdat het braken je keel schraapt dus dat doet wel pijn. Maar elke keer als ik het gebruikte leek het alsof ik er nog misselijker van werd. Na 8 uur ’s avonds heb ik niet meer op het knopje gedrukt. Ik heb redelijk geslapen en de volgende dag mocht ik gelukkig naar huis. 

“Die dag had ik ontzettend veel mijn pijn aan mijn oren”

Ik ben twee dagen misselijk geweest van de narcose en daardoor kon ik ook niet veel eten, dus ik voelde mij futloos. Op zondag kon ik alweer een boterham eten en appelmoes. Op maandag at ik pannenkoek en poffertje en rijst. Allemaal zachte dingen die ik met moeite weg kreeg. De arts had gezegd dat het op dag 3 en 4 het meeste pijn zou doen. Bij mij gebeurde dit echter op dag 5. Die dag had ik ontzettend veel pijn aan mijn oren en ook met slikken. Ik weet nog dat ik alleen thuis was en Matthijs huilend belde dat ik de pijn niet meer aan kon. Ik was zo moe en klaar met de pijn. 

“Negen dagen na de operatie stopte ik al met de medicatie tegen pijn”

De volgende dag ging het gelukkig al een stuk beter. Zodra de medicatie werkte was het weer vol te houden. Één week na de operatie stopte ik al met de zware pijnmedicatie en slikte ik alleen nog maar paracetamol. Ik kon weer avondeten en hierdoor sterkte ik snel aan. Ik voelde me weer mezelf en fitter. Negen dagen na de operatie stopte ik al met de medicatie tegen pijn en dit ging prima. Het slikken was nog wel gevoelig maar het deed echt geen pijn meer. 

Het was een zware week, maar na een ruime week was alles al bijna over.  Dus als je twijfelt om je keelamandelen te laten verwijderen, als je hier echt heel veel last van hebt, dan zou ik het zeker doen. Het is even bikkelen, maar wat is 1 week als je de rest van je leven als het goed is er niet meer last van hebt. 

Verder las ik ook veel over smaakverlies of smaakverandering, daar heb ik zelf helemaal geen last van gehad. Sommige mensen schreven ook dat zij niet hoefde te braken, dus iedereen ervaart het anders. Ik hoop dat ik iemand hiermee kan helpen. Heb jij ook je keelamandelen laten verwijderen? Laat dan jouw ervaring achter in de comments, zodat mensen meerdere ervaringen kunnen lezen!  

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *